Hei Gjermund og Vegard!

Då har eg sett gjennom dei fyrste åtte episodane av tv-serien dykkar Mammon. Mykje bra her, men har nokre kommentarar i rødt.

Alt godt,

helsing Anne Gunn

 

mammon10mammon9mammon8mammon7mammon6mammon5Mammon4

mammon14mammon13mammon12mammon3Mammon2Mammonmammon11mammon15mammon16Mammon18mammon22

MAMMON17

 

Reklamer
Lenke | Postet den by | Merket med , , , | 1 kommentar

Liste over alt eg saknar denne jula

Det er berre fire ting eg treng for å få julestemning, og det held forsåvidt at ein av fire er der.

Det er

  1. Å dra him. Dette er him:
  2. Delfiakake
    delfi
  3. Å ete ein heil boks Freia dessertsjokolade aleine.
  4. Sjå Mongoland.

Me skriv 22. desember og det er på alle måtar årets mørkaste dag, me summerer opp:

1. Eg skal ikkje him, fordi eg skal feire jul heime. Dette er heime:


2. Delfiakaka mi ser slik ut:


3. Freia dessertsjokolade er gått ut av produksjon.
4. Mongoland-filmen er…vekke!

Så for å ta det som kan gjerast noko med, Mongoland.

Verdas beste film, og tenk litt på det når dykk sit i heimens lune famn, ser Love Actually og twitrar i sosiale medie at du ser ho frå frå Mad Men, at Mariah Carey-julesongen kanskje er den aller beste og frydefullt delar lenkjer til saker der journalistar går motstraums og slaktar filmen. (foresten, hugs  å mase om at han vesle guten, jau, det er han frå Game of Thrones)

Så tenk litt på det då, at jula er som eit forstørrelsesglas og det er ikkje like lett for meg akkurat i den stunda. For slik som meg som  har ein annan religion. Når alle kosar seg med Love Actually vert saknet etter min yndlingsjulefilm liksom ekstra sterkt. Og min yndlingsjulefilm fins tydeligvis ikkje meir. Den heiter Mongoland, og den er ikkje berre yndlingsjulefilm, den er ein faktisk yndlingsfilm.

Eg trudde eg kom til å endre meining då eg vart vaksen og meir kulturelt bevandra, men nei. Alle filmar eg har sett i vaksen alder har kome til kort, ingen er så morosame og kule og on point som Mongoland. Dessutan vert det ikkje jul før dei syng O helga natt i det flyet.

Men no har det altså skjedd, filmen er sporlaust vekke. DVD-en min er no berre eit tomt cover, sjølve dvd-plata har liksom blitt pulverisert etter alle desse juleturane t/r haukeli.

 Kva med HBO Nordic, kva med Netflix, Itunes, Sumo? Eg betaler for alt som er mogleg å betale, men nei. Landets beste film er ikkje å oppdrive. På Platekompaniet sa dei endog at den var gått ut av produksjon, umogleg å bestille. Eg kjente meg som Sonja i Reisen til julestjernen, eller kanskje meir korrekt kjente eg meg som Silje Salomonsen i den platebutikken i filmen og berre, FOR FAEN. Julestjerna er slukna, gått ut av produksjon. Bestilling ikkje mogleg.

Difor er eg no hensatt til dette, som dykk kan lese som ei desperat etterlysing på internettet. Kom igjen verda, lever!

Og medan ventetida tikkar og jula nærmar seg og ingen film er å oppdrive er eg hensatt til tårevåt graving på Youtube. Det er på ingen måte tilfredsstillande, men nok til at eg har greid å systematisere alt eg saknar mest og som ingen filmar har å by på.

Så ok, her er ei liste over alt eg saknar denne jula:

  1. Han barndomsvennen og taxisjåføren som nektar Pia Tjelta å reise med taxi frå flyplassen. Også dreg han på det…..men så vil han ikkje kjøre henne likevel.
  2. Silje Salomonsen som seier sånn «eg vil knulla for faen» bak disken på Platekompaniet.
  3. Julanissen og måten han tek tak i nissekarakteren og psykisk liding på.
  4. Historia om å dra ut, ikkje dra ut og kome heim att, som jo er ein av Noregs store nasjonalsoger. Det er vel berre NRK-serien «Unge lovende» som har formidla dette like flott på skjerm i ettertid.
  5. Korleis replikkane er så sjukt uanstrengte og lettbeinte. Det er vel berre NRK-serien «Unge lovende» som har gjort det like bra i ettertid. (Mon tru kva som er favorittfilmen Stavanger-jenta og serieskapar Siri Seljeseth?)
  6. At dei brukar farga lyslykter til å sjå kule ut, lenge før LED og lenge før alle skulle gjere det i alle musikkvideoar.220px-Mongoland
  7. Løvblåsarscenen.
  8. Rappegary som misunnar Oslo-rapperane det kriminelle miljøet 
  9. At dei kyssar i det flyet, og at O helga natt vert framført i ein heilt vanleg versjon.
  10. At filmen også er featuring verdas beste julesong.
  11. Han som synes alle er så søte i den pelskåpa og som snakkar slik norsk-amerikansk!
  12. Slåsskampen på kjøkkenet, der han som slår folk i hovudet liksom skal vise kva han gjer og så slår han kjempelett og får all sympatien. Eg ler like mykje av det kvart år, og tenker på det kvar gong eg drikk opp ei brusflaske og får lyst til å slå den i hovudet til folk.
  13. Snøen.
  14. Dei som tullar med juledekorasjonen til ho som har den julefesten
  15. Replikkane igjen, ikkje berre måten dei vert framført på, men og innhaldet i dei. Inkludert alle desse replikkane som fell her:

❤ Kjærleik, faktisk.

 

(Det er til mi store forferdelse og overrasking at denne bloggen seglar opp som ei slags nostalgisk mimrekveld om diverse låg og mindre låg rogalandskultur. Eg ante ikkje at eg var ein slik person, men sånn er det. Dei som vil lese meir om Morten Abel, Mods og den overdrivne sjølvtilliten dei er ramma av i oljebyen, kan trykke der det ser ut som det går an å trykke)

Anne Gunn (PS. Mail meg om du har filmen eller tips til kor eg kan finne den, har unnlatt å sjekke Viaplay og NRK fordi eg føler det  er veldig fint dramaturgisk om eg kan OPPDAGE dette no, berre to dagar før jul! Det er jo det som skjer i Mongoland, det blir jul til slutt. La det bli jul! Så gi beskjed!)

Publisert i Uncategorized | Legg igjen en kommentar

Popsikkel Internet Awards 2015

Årets pliktoppfyllende hæsjtæger: #mariann, here remembering #thejews wearing #monki

Årets mest tolerante: Ida Wulff

Årets fremjar av interaktivitet i kommentarfelt:

Årets snodigste push-varsel :

Neste års potensielle  duo: 

Årets sjå meg, elsk meg: 

Folkets røst: Kirstitimenes

Årets 2015-jobb: «Performance rådgiver» i «OMG» 

Årets mest fornøyde med eget bilde:  

Årets unge hud:

Folkets røst 2:   Per


Årets potensielle bidrag til høstutstillingen:  

   Folkets røst 3:  Matsj99527

Årets hei, den speedo-ironien er ikkje nok til å skjule snikskrytet:

Årets samtaletema (i minst 14 timer): @Fruhjorth!

Årets hot, nei vent foresten NOT:   

 

Årets redaksjonelle utepils: Facebook.

Årets Edward Snowden: 

Årets some-kommunikatør:  

Årets forumforumforumforum: Stort og smått om sosiale medier i Norge
 

Årets matchmakers-match made in bloggheaven:  

Årets kvinnedagsmarkering:

Årets newsfeed </3 :-/:  

Årets stillingsnytt:
Årets innredningstips: Snu alle bøkene i bokhylla.

 

Årets biperson: Odd!
 

Årets life imitates emojis:


Årets  KRENK:

Årets researcher:


  Årets  internettbreaking:

Årets kuleste kids-hangout: Jodel

Årets tilbakeblikk:

Takk 4 i år!

Anne Gunn

(Bidra? Screenshots til sikkelpop@gmail.com)

 

Publisert i Uncategorized | Legg igjen en kommentar

Jeg blir glad kjenner kroppen danse (heisann Tenerife!)

I Eno musikkårbok som kjem ut fredag har eg fått skrive eit essay om russemusikk. Det var lett eitt av mitt livs tyngste researchøkter (heilt der oppe med den tida kor eg kvar månad måtte finne eit ikkje-rettighetsbeskytta nakenbilde som kunne illustrere ei eller anna pornospalte me hadde i Spirit. Oh lord. The days).

Uansett, eg lytta meg gjennom store mengder russemusikk og fann ut korleis russemusikken hang saman med alt og kva som eigentleg skjedde med Erlend Bratland i årets MGP. Resultatet kan du lese i boka som du får tak i her. Kjøp den, den er veldig rar og fin, og word on the Bjerregaard street er at den snart er utseld.

I tråd med elendig medietider har eg ikkje blitt tilbudt nokon debrief etter denne researchen, og eg er nok djupt traumatisert etter å ha produsert dette essayet. Eg  høyrer FRAMLEIS på russemusikk. Og eg hatar stort sett alt, men det er så fjernt frå mitt liv at eg likevel synes det er litt festleg. Det er liksom musikkens svar på anonymforumet til Din baby. Bilkræsj, men vanskeleg å sjå vekk frå.  Ooooog det må jo seiast at det ER  forferdeleg vanskeleg å sitje heilt roleg kring 1.04 i Tungevaag & Raabans russelåt og verdshit Samsara 2015. ❤

Difor har jeg jaggu skaffa meg litt oversikt i 2016-porteføljen, og kan som den gode martyren eg er formidle litt om kva som skjer med årets russ og deira musikk. Russemusikken vart jo mykje omtalt i fjor, kor dei sjokkerte med sine jævlige kvinne- og rape culture-baserte tekstar. Eg veit at mange av mine kolleger no sit og blir pressa av sine mellomleierar for å produsere nokre russesaker som kan illustrerast av lettkledde russejentebilete så here goes. Rapport frå mitt spotify-baserte djupdykk inni russemusikken.

Så whats up? Not much! Sjølvsagt. Det er dette som fascinerer meg aller mest med russen, dei er nye kvart år og likevel kliss like fjorårets. Og musikkmessig er det altså heilt det same greiene som dei haldt på med i fjor. Og året før der. Og året då eg var ung, goddammit! Dette er garantert ikkje meininga, men eg kan relatere meg til dette! Og eg er 31 år! Desse raske, sinte rytmene og dei skrudde stemmene og alt det teatralske og lettvinte som er som henta frå 1997.  Det er som om Kygo, generasjon alvor og ung sex-rap frå Oslo aldri har skjedd. Som om det heitaste i popmusikken framleis er jenter som har pressa store silikonpupper inn i stroppesinglet og morske menn med frakk som står på sidelinja og bjeffer Im the wolf let me in let the party begin!

Og jaadda. Skjenking og puling i den rekkefølgen er framleis heite saker, og ord som horehus og date rape-assosierande lyrics er plassert like diskre som Bergans-klede i 71 grader nord. Og dei som vil LAGE DEBATT om dette kan gå her.

Og dette skjer altså midt i ei feministisk bølge, kor kidsa er streitare enn nokon gong.  Men det er vel nettopp difor musikken vert slik, for det er vel då det faktisk blir ein motkultur. Når det ikkje er hipt. Altså, kva skulle dei ha laga? Punk? Hahaha. For hundre år sidan kåra Dagbladet Fredag (<3) dei beste ungdomskultuaren og då vart rånerane ein av vinnarane. Nettopp det at dei representerte ein forureinande, uønska aktivtet var avgjerande. Det vart løfta fram som sjølve definisjonen på ein ungdomskultur. Men som feminist må eg jo understreke at det er ganske irriterande at dei må vere så ekstremt konservative i kvinnesynet midt i all denne opprørskheten, men sett bort frå dette er vel det aller viktigaste at ting er frivillig. På alle måtar. At ein kan velje vekk å lage ein russelåt til bussen sin om  voldtekt, at ei festglad russejente høyre på litt ræva russemusikk utan å måtte brøle JEG SKAL KNULLE DEG TIL FITTA DI BLIR ØM.

Og guess what. Det kan ein, for det fins (vagt) tenkande jenteruss.

Her er tre russelåter som ikkje er heilt forjævlige, verken innhaldsmessig eller rytmemessig. Felles for alle er at dei tilhøyrer jentebussar. Tilfeldig. I think not.

Top Notch 2016 – Taylor, Forbløffande hiphopsque i denne technopølen. Det er lett å tenke kor merkeleg det er at heile denne sjangeren har blitt så techno. Gangsta hip hop burde jo per def vere skapt til å rulle rundt i gatene, søle ut millionar og gjere opprør. Straight outta Follo.

 Bitch Perfect- Tore Oellingrath Etter det eg kan tolke er dette ein song tilhøyrande russejenter frå Steinkjer, det er fin drikk til du tryner, men du kan ikkje tulle med oss-bodskap. Relativt flat låt. Fun fact, mannen bak går i tiande klasse i Porsgrunn.

Birds 2016. -Taylor Kven er denne Taylor? Anar ikkje. Eg har trass alt berre høyrt på Frost – The soundtrack i heile år, men det verker som denne fyren har spesialisert seg på ikkje-kvinnehatande og ikkje-forjævlig rap i russesjangeren. Jævla smart. Chill låt om damer som kan gire.

Rad 2016. Aner ikkje kva det er, den slit veldig under dårleg produksjon, men den er ganske sjarmerande, nesten punkisj- midt  i elektroverda, refrenget høyres ut som det er lagt på fem minutt i 1996.  Vi har det braa/herfra til Amerikaa. Kan gjerast fint med litt (ganske mykje meir) finesse. Vonar bakfolket ikkje skreiv for streng kontrakt og kan gjenbruke ideen. PS PS, desse har to låtar. Den andre er her, og ser ut til å vere produsert av to JENTER. Herre min hatt! Men den dårlege låta var best, foresten.

Sånn takk for meg, då kjem eg tilbake med anmeldelser for heile MGP-porteføljen når den tid nærmar seg.

Anne Gunn, profesjonell dårleg musikk-martyr. Alltid på jobb. For deg og storsamfunnet. Send hjelp.

 

 

Publisert i Uncategorized | Legg igjen en kommentar

Liste over folk med overdriven sjølvtillit frå Stavanger

Dei seier det går dårleg i Stavanger.

Oljeprisen rasar, folk vert arbeidsledige, må sei opp Spotify-abonnement, flytte i rekkehus og det som verre er.

Dette stresser meg heilt ufornuftig mykje. Det er som når nokon seier FORELDRA DINE SKAL BLI GAMLE OG DØ. Eller: Syden fins om vinteren! Eller, NUGATTI ER BERRE SUKKER.  Berre liksom, shut up.

Eg veit det eg trur på er tull men eg treng å tru at det er slik!

Stavanger er nemleg ein deilig utopi og luftspeiling for meg, det er lysets stad. Lystens stad!

Sidan eg var liten har næraste by til Vikedal, Haugesund, vore staden for praktisk nytteshopping og lukter keisame kjøreturar t/r og etterkvart nokre kjipe utekveldar kor det berre var Haugesundsfolk ute og altfor lang veg heim.

Nest-næraste by, STAVANGER derimot! 1,5 times feststemt tur med båt og det var ikkje ferje ein gong. Nei,  Stavangerbåten var av typen snøgg og pur pleasure, full fart med TV under taket, juice i kiosken og sofalounges i andreetasje.

h57_1

Hm. Vart alltid fortalt at båten til Stavanger var ein hydrofoil, men etter å ha bildegoogla dette innser eg at eg har blitt ført bak lyset. Vel var Stavangerbåten kul, men faktisk ikkje SÅ kul som dette biletet viser.

Vel framme var det fest: overnatting hos min tante Marit som hadde innendørs basseng, endelause mengder saft og søner med kule dataspel. Uansett alder og livsfase har Stavanger alltid bydd på det som egentlig er for godt for denne verda. Ein butikk som berre selde snop. McDonalds, pianobarer, rockedisko, masse kjentsfolk i same kollektiv og felles nachspiel for heile byen på Burger King. Bylarm i Stavanger trur eg var mitt livs beste bylarm, og det einaste eg hugser er fleskepannekaker og linedance.

Det er alltid lørdag i Stavanger. Sjølv om eg no drar til Stavanger først og fremst for å besøke slekt begynner hjernen min likevel å spinne hardt i nytelsessenteret. Umiddelbart framkaller den bilete av all den kalde smash-sjokoladen eg kan raide i  smash-skuffa i kjøleskapet der eg  er gjest.

Her skulle det eigentleg vere eit bilete frå Bylarm i Stavanger, men bildematerialet var for krenkande. Istadenfor  viser eg her eit bilete frå oljemuseet i Stavanger. Dette meiner dei altså er ein fin gjenstand å stille ut. Hehe, Whats not to love! ODS<3

Her skulle det eigentleg vere eit bilete frå Bylarm i Stavanger, men bildematerialet eg satt på var for krenkande. Istadenfor viser eg her eit bilete frå oljemuseet i Stavanger. Dette meiner dei altså er ein fin gjenstand å stille ut. Hehe, Whats not to love! ODS<3

Folk i Stavanger har alltid slikt. Sjokolade i kjøleskapet, høg bakst på bordet og klede der det kvite alltid er veldig kvitt og sko som alltid er nye og alle bur med sjøen, går med hjelm på jobb og har reine tenner og fri heile tida.

Og nei, eg har ikkje peiling på Stavanger. Med vilje. Eg har aldri budd der sjølv, kanskje fordi det kjentes altfor skummelt å utfordre vår gode relasjon – det er jo sjeldan fornuftig for hverken kropp eller sjel å busetje seg i Syden. Eg valde pietistisk nok Oslo som åstad for mitt vaksenliv, og vart sitjande og klore meg fast i ein mediebransje der eg dei siste åra har skrive sak på sak på sak om kor sjukt fett ingeniørstudentane har det i Stavanger.

Men no altså. No trugar Den Nye Tida Stavanger. Olja er ikkje lenger den nye olja, og uansett kor raskt eg les avisene er det vanskeleg å ignorere det heilt. Difor har tanken slått meg.

Kva vil skje no, Stavanger? Vil lørdagsbyen min bli full av kvardagar og gørre folk med 420.000 i årslønn? Men,etter å ha tenkt meg om kan eg berolige alle investorer og andre viktige personar som følger med på utviklinga med at nei. Det går bra med Stavanger. Verda har ikkje så stor effekt på Stavanger som ein skulle tru.

Av og til kan det faktisk vere usikkert om Stavanger har fått med seg at dei faktisk ER ein del av verda. Stavangers råvare er heller ikkje oljå. Det er «overdriven sjølvtillit» (ODS). Stavangerfolk druser på med sitt, og resultatet er veldig mykje rart for å seie det mildt – men og ei slags voldsom glede som ser ut til å igjen generere (nok) kæsj (til å halde det gåande).  Det må vere voldsomt kjekt å vere sånn. Både kulturelt og teknologimessig kan det jo vere ein god egenskap å ha i desse tider.

Så spør du kanskje. Kva slags bevis har du for dette sjuke teorien? Eeeeh, ganske mange skal eg seie deg!

Her er ei liste over folk med overdriven sjølvtillit frå Stavanger:

1. Morten Abel
Eg har skrive om mitt livslange forhold til denne mannen før. Ein liten recap. Fyrst komponerte han ganske flaue nødrim for Mods. Deretter begynte han å synge veldig dårlig engelsk. Og no, i ein alder av 104 år, har han begynt å synge om pupper på norsk. Morten Abel er kanskje den fremste eksponenten av overdriven sjølvtillit og eit levande eksempel på kor lenge det kan halde deg flytande. Moods of norway-hatten av for deg, min venn.

2. Kristoffer Joner
Kristoffer Joner er så skrukkete  at det er lett å tenke på han som ein kunstnar som har kokt så lenge at han berre er eit konsentrat av integritet. FEIL. Det er ikkje kred som er Joners greie. Nøkkelen til Joners suksess finn du i den fortrengte musikalen «Alt for Egil» der Kristoffer syng og dansar som om han er aleine i verda. Det er heilt ko-ko flaut, og viser at Joner ikkje eig kritisk sans, sjølvinnsikt eller evne til å tenke på kva folk syns om han. Han gjer berre det han får beskjed om og det har funka ganske fint.

renberg

Takk til Charlotte som tipsa om at Renberg nok er den einaste forfattaren du kan booke på denne rocka måten. Ta vel imot, Tore Kaaaaizer Renberg, si.

3. Tore Renberg
Så masse ord, så masse energi og for ein TV2-Ståle Talsnesaktige utstråling. Er det ikkje ein eller annan stad i Min Kamp at Renberg inviterer Knausgård på studentmiddag og serverer ein fisk han har steikt utan å sløye? Kan nokon slå opp dette og maile til meg slik at eg kan sette dette i samanheng med min påstand om hans overdrivne sjølvtillit?

4. Charlotte Thorstvedt
Frå MTV til LSE til CD og the Villa og deretter forsøkte ho å føye UD til denne rekka. PS! Ingen i Popsikkel-redaksjon tviler på at Charlotte Thorstvedt kunne vore ein framifrå UD-boss. Eg konstaterer berre at karriereløpet hennar oser Stavanger-sjølvtillit.

5. Hanne Sørvaag
Ein annan ting, dei er så innmari blide alle desse Stavanger-folka. Du kan jo liksom ikkje ta dei på noko, Hanne Sørvaag foreksempel, som eg synes skriv ufatteleg mange dårlege låter er folkets favoritt. Og så innmari blid og grei og åpen og byr på seg sjølv. Ein gong prøvde eg å kritisere Sørvaag og eg har aldri følt meg så råtten nokon gong. Du må aldri kritisere Stavangerfolk.

6. Mia Gundersen
mia mia

Stavanger muchness, much. Skulle eigentleg la dette bilete tale for seg, men så såg eg ho nett i ein KK-reportasje kor ho viste fram hagen sin, utan å ha ein hage så då måtte eg nevne det og.

7. Kristian Valen
Mange østlandsfolk kan ikkje sin Kristian Valen, dei trur han først og fremst er Kristian Valen som har, eller ikkje har, eit ironisk prosjekt som den grandiose popstjerna Kristian Valen. Dette siste må ein vel kanskje snart innsjå at ikkje er  ironi dessverre, men han har hatt ironisk liv før. Som Sibbe fra Sandnes, og det er grunnen til at eg KVAR EINASTE FERIE tenker på Kristian Valen fordi eg ikkje kan sei «nå er det ferie» utan å få Sibbe-lyrics på hjernen. For nå er det ferie. Så nå gir me faen. Me feste heila nattå og sove heile dagen, her er det ingen som kjenne oss igjen og ingen bryr seg om, kem som e kem! Nettopp. Ingen bryr seg. Der har du innstilinga til dei alle saman, dei lever som om ingen bryr seg. Og dermd får dei alle til å bry seg.

diverse_11

Her ligna han forøvrig veldig mykje på Leif i Leif & Kompisane. Kan det tenkast at Leif i Leif & Kompisane eigentleg har eit prosjekt om å vere ein ironisk Kristian Valen? ÅÅ Stavangerkunstnarane altså. Makes you think.

9. Kathrine Sørland
Celebritetsmessig har du ikkje oddsa med deg om alt du har å vise til er ein frøken Norge-tittel, men ein god dose ODS trumfer dårlege odds anyday. Sørland er FRAMLEIS kjendis, 13 år etter sin Frøken Norge-tittel. Ho demonstrerer framleis kor nyttig ODS er, berre sjå  korleis ho er den einaste som faktisk klarer å komme unna Melk & Honning sin video frå årets Elle-fest med æra i behold. Ho svarer heilt greitt for seg, nettopp fordi ho som god Stavanger-person ikkje tenker seg om litt ein gong. Ho berre seier det (ganske dumme) som ho tenker og visp, SUKSESS. Tommel opp for deg, Kathrine.

8. Glenn Lyse, Kjartan Salvesen, Tommy Fredvang og resten av Stavangerkameratane.
No var det denne nyheta som inspirerte meg til å skrive denne bloggposten for dette her er jo berre heilt sjukt i hovudet. Har folk i det heile tatt fått med seg dette? Idol-Glenn, Idol-Kjartan og Eitelleranna-Tommy og ein annan Ole Alexander-dude (The Voice?) nektar såklart å ta signalet universet sender deg, og fortsett musikkarriera. Saman. Dei skal ikkje spele eige materiale, bere hits.  Fy fader. Hadde eg hatt nokre oljekæsj skulle eg lett ha investert det i dette. Garantert suksess. Som dei syng i den akustiske OVERSATTE versjoenn av Avicii (!!!): Sko ønska eg kunne vær ungdom for alltid/og ikkje sleppa fryktå inn. Det må vere heilt sjukt eksotisk for desse folka å synge dette.

Har eg gløymt nokon? Tips gjerne i kommentarfeltet!

*Artikkelforfattaren tek ikkje hensyn til kor alle desse folka er født, artikkelforfattaren veit foreksempel at Morten Abel er født (15.oktober) i Bodø. Artikkelforfattaren veit derimot ikkje skilnad på Sandnes/Randaberg/Vestre Åmøy og Stavanger så eventuelt overskridande grenser kan du berre drite i å klage på. (Og TIL ORIENTERING: Ingen utanfor Stavanger bryr seg heller om kor grensene går. Sånn er me, me inni Oslo. Sure og ignorante. Ok. Takk for meg.)

Anne Gunn

Publisert i Uncategorized | Merket med , , , , , , , , , , | 19 kommentarer

Bra nok for de tightsa

For noen uker siden skjedde det. Den etterlengtede mailen tikket inn i innboksen. Endelig var man virkelig blitt sett, endelig var man noen. Endelig var det noen som så den globale markedsverdien i en blogg som svært sjelden poster ufokusert ralling om bleier og popmusikk. På norsk. For venner og kjente.

Jeg skal ikke legge skjul på at det er utrolig deilig å endelig få blåse ut disse lovpålagte frasene:
Produktene i dette innlegget er sponset! Reklame! Innlegget inneholder annonselenker! Produktplassering!

Jepp. Det er på tide å skrive litt om strømpebukser. Det kom altså en mail, og mailen var fra en kvinne ved navn Kerri.

Screen Shot 2015-06-19 at 10.38.08 AM

Jepp. En strømpebuksemail fra Milano. Til popsikkel, som er great. Det hun ba om var like ukomplisert som det var HELT UTROLIG RART:
1.Velg deg en luksusstrømpebukse. 2.Få tilsendt luksusstrømpebukse. 3.Skriv om luksusstrømpebukse på popsikkel.

Hva gjør man når man blir sponset for første gang, og får velge produkt selv? Jo, man velger selvfølgelig det absolutt dyreste. Jeg gikk for et par tights i imitert skinn ved navn Estella Leggings til den nette verdi av 2099,00SEK(alle linkene var svenske). Sjansen for at dette var reelt anså jeg uansett som svært minimal.

Pakka

Helt til budet kom på døra.

Så nå sitter jeg her da, med et par skinntights, og et løfte om å blogge om(og linke til) dem. Milano kom ikke med noen føringer på hvordan bildene skulle være, så jeg leste meg opp litt på tips fra andre bloggere. Mye handlet om lyssetting, linser, stativer og å rydde. Ting jeg ikke orket å ta stilling til. Men hos Kristine Ullebø, fant jeg endelig et tips som lot seg forene med min hverdag:

«♥ Se opptatt ut. De beste og mest naturlige bildene og er ofte de der du ikke ser direkte inn i kameraet, men «tilfeldigvis» ser til siden. Det kan kanskje se veldig kleint ut i starten, men det går seg fort til. Øvelse gjør mester!»

Notert!

Denne tightsen fra Wolford, som du finner på http://www.wolfordshop.se er veldig behagelig til hverdag og fest. Iallefall til hverdag. Gå inn på  http://www.wolfordshop.se, og kjøp deg en tights fra Wolford, da vel.

 Kine
http://www.wolfordshop.se

Lyst til å sponse popsikkel? Ta kontakt på sikkelpop@gmail.com
Lyst til å forklare hva som kan ha fått Wolford til å tro at dette var lurt? Ta kontakt på sikkelpop@gmail.com
Lyst på et par skinntights? Ta kontakt på sikkelpop@gmail.com

Publisert i Uncategorized | Merket med , , , , , , | Legg igjen en kommentar

Shit my småbarnsvenner says

1. Jeg har en navedag på mandag, møtes?

2. Da jeg kjørte til deg tenkte jeg, herregud, tenk å bo så nærme et senter som både har TGR og Lindex!

3. «Bli med på en enhet fredag?» «Nei, er ikke hjemme, naboen skal ha fest så da orker jeg ikke være der»

4. Skulle ønske mamma bodde i huset vårt.

5. Lillestrøm er jo nesten Oslo da.

6. Det viktigste for meg i politikken nå er to barnehageopptak, også Syria da.

7. Yes! Politihelikopteret er ute, på tide. Hva slags mennesker er det som sender opp nyttårsraketter ANDRE JANUAR?

8. Jeg har tenkt å bestille konfirmasjonslokale til Silja (7). Hvorfor det, du har jo nytt hus på 800 kvadrat? Ja, men jeg vil ikke at folk skal gå inn med sko her.

9. Også spurte han om vi skulle se på film, klokka TI om kvelden! Og jeg bare, er du helt sjuk i huet!

10. Å, er det navnet på et sykehus! Jeg trodde du hadde vært på et nytt utested.


Anne Gunn

kinegata

#tbt

Publisert i Uncategorized | 1 kommentar